Sayfa 1
Pofi'nin en sevdiği oyuncağı küçük bir tahta trendi. Kuzeni Ada gelince hemen yanına oturdu. Ada treni görünce, ‘Ben sürmek istiyorum!’ dedi. Pofi de aynı anda elini uzattı. İki küçük el, tek bir trenin üzerinde durdu. Oda birden sessizleşti.
Sayfa 2
‘Bu benim trenim,’ dedi Pofi. ‘Şimdi bırakmak istemiyorum.’ Ada'nın yüzü asıldı. Pofi'nin annesi ikisini de dinledi. ‘İkiniz de oynamak istiyorsunuz. Pofi'nin özel oyuncağına nasıl yaklaşacağımızı birlikte konuşabiliriz,’ dedi. Hiç kimse treni çekiştirmedi.
Sayfa 3
Ada kutudan birkaç blok çıkardı. ‘Bir istasyon kurabilir miyim?’ diye sordu. Pofi başını kaldırdı. ‘Ben de yol yaparım.’ Tren bir süre kenarda bekledi. İkisi istasyonu, köprüyü ve dönemeçleri kurarken birbirlerinin fikirlerine ihtiyaç duyduklarını fark ettiler.
Sayfa 4
Yol bitince Pofi, ‘Ben ilk turu yapayım; sonra senin sıran gelsin,’ dedi. Ada, ‘Tren istasyona dönünce mi?’ diye sordu. İkisi bu kuralı seçti. Sıra bekleyen, yolcu seslerini yapacaktı. Artık beklemek de oyunun bir parçası olmuştu.
Sayfa 5
Pofi ilk turda çok yavaş sürdü. İstasyona dönünce bir an daha oynamak istedi. Sonra konuştuklarını hatırladı. Treni Ada'nın önüne bıraktı. ‘Şimdi ben bilet soracağım!’ dedi. Ada gülümsedi. Tren aynı trendi, ama oyun ikisinin yaptığı çok daha büyük bir dünyaydı.
Sayfa 6
Ada giderken treni yerine koydular. Pofi oyuncağını kaybetmemişti; yeni bir oyun arkadaşı kazanmıştı. Her özel eşyayı paylaşmak zorunda olmadığını da biliyordu. Konuşarak bir yol bulabilirlerdi. Sen sıranı beklerken oyuna ses, fikir veya başka bir küçük görev ekleyebilir misin?
Birlikte konuşalım
Sıranı beklerken oyuna nasıl başka bir katkı sunabilirsin?