Sayfa 1
Mercan ailesiyle deniz kıyısına gitti. Kumda küçük bir deniz kabuğu gördü. Kabuğun üstünde ince kıvrımlar vardı. “Cebime koyabilir miyim?” diye sordu. Annesi yanına eğilip birlikte bakmayı önerdi.
Sayfa 2
Kabuğun yakınında minik bir hareket gördüler. İçinde bir canlı olabilir miydi? Mercan hemen elini geri çekti. Annesi, “Emin değilsek yerinde bırakabiliriz,” dedi. Kabuğu çevirmeden ve dokunmadan izlediler.
Sayfa 3
Mercan kabuğu eve götürmek istiyordu; sonra çantasındaki defteri hatırladı. “Resmini çizersem benimle gelir mi?” diye sordu. Annesi gülümsedi. Mercan gölgede oturdu, kıvrımları kendi çizgileriyle kâğıda taşıdı.
Sayfa 4
Babası uzaktan bir dalga gösterdi. Mercan kabuğun yanına dalgayı çizdi. Kardeşi kumdaki ayak izlerini ekledi. Resim, kabuğun kendisi değildi ama o gün gördükleri birlikte bir sayfaya sığmaya başladı.
Sayfa 5
Dönerken kabuğun olduğu yere bir kez daha baktılar. Mercan el salladı. Kumdan ve canlılardan bir şey almamışlardı. Defterinde ise denizin sesi, ailesinin gülüşü ve kendi çizdiği kıvrımlar vardı.
Sayfa 6
Evde çizimini odasına koydu. “Deniz cebimde değil, anımda,” dedi. Akşam ailesine kabuğu nasıl fark ettiğini anlattı. Hikâyeyi dinleyen kardeşi bir güneş çizdi. Anı sayfası biraz daha büyüdü.
Birlikte konuşalım
Yanına almadan bir şeyi nasıl hatırlayabilirsin?