Sayfa 1
Çitlembik, babası ve ablasıyla göletin yanındaki banka oturdu. “Bugün çok sessiz,” dedi. Ablası başını yana eğdi. “Ben bir şey duyuyorum,” diye fısıldadı. Çitlembik konuşmayı bırakıp kulak verdi.
Sayfa 2
Önce ince bir cıvıltı geldi. Sonra sazlar rüzgârla hışırdadı. Uzakta bir damla suya düştü. Çitlembik aynı anda hepsini duymaya çalışınca karıştırdı. Babası, “Bir sesi seçip dinleyebiliriz,” dedi.
Sayfa 3
Çitlembik sazların sesini seçti. Rüzgâr hafifleyince ses azaldı; güçlenince çoğaldı. Ablası kuşun cıvıltısını dinledi. Babası kendi nefesini fark etti. Aynı yerde oturuyor, farklı ayrıntılar duyuyorlardı.
Sayfa 4
Yanlarında getirdikleri kâğıtlara duyduklarını çizdiler. Çitlembik eğilen sazlar yaptı. Ablası küçük bir kuş çizdi. Babası nefesini anlatmak için yumuşak dalgalar çizdi. Çizimlerin doğru biçimi olmak zorunda değildi.
Sayfa 5
Hafif yağmur başlayınca üzeri kapalı masaya geçtiler. Bu kez çatıda yeni bir ritim vardı. Çitlembik parmaklarını masaya usulca dokundurdu. Ablası daha yavaş bir ritim seçti. Birbirlerini dinleyerek sırayla çaldılar.
Sayfa 6
Eve giderken Çitlembik, “Sessizlik boş değilmiş,” dedi. Babası gülümsedi. Akşam pencerenin yanında bir dakika dinlediler. Gölet yoktu ama yine yeni sesler vardı. Herkes bir tanesini anlatmak için sırasını bekledi.
Birlikte konuşalım
Duyduğun bir sesi nasıl tarif edersin? Herkes aynı sesi fark eder mi?