Sayfa 1
Mino o sabah bahçeye koştu. Ailesiyle küçük bir sebze köşesi yapacaklardı. Kâğıda saksılar, çiçekler ve kıvrılan bir yol çizmişti. ‘Herkesin bir yeri var,’ dedi. Planı masaya koydu, kırmızı atkısını düzeltti ve işe başlamak için bekledi.
Sayfa 2
Tam o sırada rüzgâr esti. Kâğıt havalandı, çitin üzerinden süzüldü ve gözden kayboldu. Mino'nun yüzü düştü. ‘Plan olmadan hiçbir şey yapamayız!’ dedi. Annesi yanına oturdu. ‘Üzüldüğünü görüyorum. Önce biraz soluklanalım,’ diye karşılık verdi.
Sayfa 3
Babası boş bir kâğıt getirdi. ‘Ben gölgeli köşeyi hatırlıyorum,’ dedi. Annesi çiçeklerin kapıya yakın olduğunu söyledi. Mino ise yolun ortasındaki küçük taşı hatırladı. Üçü sırayla konuştular. Planın parçaları, hafızalarında hâlâ duruyordu.
Sayfa 4
Mino yeni bir yol çizdi. Bu kez babasının önerdiği geniş dönüşü de ekledi. Annesi bir çiçek saksısı yerleştirdi. ‘Eski planla aynı değil,’ dedi Mino. Sonra gülümsedi: ‘Ama hepimizin fikri içinde!’ Bahçe artık tek bir kişinin planı değildi.
Sayfa 5
Birlikte toprağı hazırladılar. Mino küçük saksıları taşıdı; ağır olanları yetişkinler kaldırdı. Her fide için bir yer açtılar. İşlerini bitirdiklerinde ortada kâğıttan daha güzel bir şey vardı: üç kişinin birlikte yaptığı, biraz yamuk ama sevgi dolu bir bahçe.
Sayfa 6
Akşam Mino yeni planı kapının iç tarafına astı. Rüzgâr ona ulaşamıyordu. ‘Bir plan kaybolabilir,’ dedi, ‘ama birlikte düşünmeyi kaybetmeyiz.’ Ailesi ona sarıldı. Şimdi sen de düşün: Birlikte yapılan bir işte, sen hangi küçük parçayı üstlenmek istersin?
Birlikte konuşalım
Ailenizde bir işi birlikte yaparken sen hangi küçük katkıyı sunmak istersin?